Бяларускiя падонкi

Back in BSSR

Я хачу расказаць вам праўду. Горкую праўду з прыўкусам елкай дзіфіцытнай калбасы, палёнай воткі і імпартнай жывачкі “Дональд”, якая пахла шампунем “Уцёнак”.

Начала 90-х – пара ніразбярыхі і наіўных надзежд. Када ў ачэрэдзях дзелалі дзіцей і хадзілі ў сарцір па талонам. Када за банку тушонкі маглі прадаць астаўшуюся чэсьць Родзіны, папку з мамкай і собствіную нікаму нахуй ня нужную чэсьць.

Тада, у дні майво дзецтва, у ларках “Саюзпячаць” прадаваліся чорна-белыя фоткі любімых герояў. Па рублю за штуку. Там былі Бруслі, Швацнэгер, ніньзі ў чорных касьцюмах. А большыя плакаты так вапшчэ прадавалісятока з-пад палы і за бальшыя дзеньгі. Тада я ўпярвыя пачуў слова “сэкс”. І вымяняў дзедаву мядаль “За атвагу” на вырэзку Саманты Фокс з какова-та журналу. У Саманты Фокс былі, як уцьвярждаў прадавец, самыяя красівыя цыцкі у міры.

Усем тада хацелася папасьць у вараўскую банду. Бо бандзіты запраўлялі ўсем горадам. У іх былі самыя чоткія цёлкі, дарагія тачкі. І вапшчэ ўсё была на мазі. Па вечарам ані ігралі на гітарах пра зону, а па начах ібалі школьніц у банях. А патом іх саміх зіібошвалідзе-нібуць у цёмным вугле. І пра іх пісалі газеты, пізьдзелі па цілівізары.

Дзівіностыя таксама – урэмя раждзеньня папсы. Первая касета, какую я купіў, была “Дзюна”. Там на карэшке красівым жэнскім почэркам была напісана “Страна Лімонія”. А када папка з мамкай прывязлі з Паляндзіі запісываюшчы двухкасетнік, то я запісываў з радзіва групу “Кармэн” і “Ціхналогія”. А мама купіла сібе на талчке касету Марыны Жураўлёвай. Патом ужэ на каждам рынке, у каждай дзюрцы павырасталі будкі з адным-ідзінствіным сьляпым акошкам. З каторава былі відны толькі вусы і сочныя губы касетнага дзялягі. Бум быў такі, што модную музыку адрывалі з рукамі. Мода ў це ўрэмена была сваіабразнай. На валасах пацаны насілі прычоску “плашчадка”, а дзіўчонкі р’яна лакіраванлі сабе чолкі і насілі ласіны а-ля “авары-доч-мянта”.

Народ тада как нікада нуждаўся ў чудзісах. І эці чудзіса былі яўлены. Толяй Кашпіроўскім, Алікам Чумаком і цёцяй Джунай. Іх валшэбныя глаза і рукі зацягівалі рубцы і душэўныя раны. Перад целікам ставілі банкі з вадой, прыкладывалі да экрана жываты, жопы і другія бальныя часткі цела. Гэта сьвятая троіца была спасіцільнай саломінкай для атчаяўшэгася люда.

Ішчо дзівіностыя – эпоха сірыалаў. І найпірвейшы з іх – “Рабыня Ізаўра”. Азы-гумга-румгэ-румгазы-гумга!!! Станкі на заводах заціхалі, дажынкі прэрываліся. Астанаўліваўся абшчэсьцьвены транспарт. Змаўкалі школы, лабалаторыі і інсьцітуты. Народ упітваў і жыў страсьцямі чужой капіталісьцічэскай жызні. Как кончылася Ізаўра – пачалася Марыяна. Кончылася Марыяна – пачалася Марыя…

Це ўрэмена знамініты ішчо палавой распушчанасьцю. Каля гасьцініцы “Інтурыст” толпамі хадзілі рамалёваныя начныя бабачкі. Да іх пад’яжжалі на новінькіх “дзівятках” крутыя накачаныя пацаны. І мы тожэ хацелі так. Мы дружна запісваліся ў “качалкі” – залы для падняцьця жызьнена важных срэдаточый нашава арганізма.

Многа разнава тада была. Хто-та пашоў патом на нары. Адзін мой друх сьпіўся. Трэцява застралілі на разборках. Бальшынство ж паступова прэўрацілася ў абычны скучны электарат. Тада начыналася і харашо, і плоха. Харашо скончылася. Асталася плоха. Жысьць цічот дальшэ. І ніізвесна што нас ждзе ўперадзі.

pistonczyk.livejournal.com/

Комментарии через Facebook

Читайте также:

Комментариев нет

  1. Аноним:

    итить-колотить

  2. Аноним:

    )))))))))))))))
    ниасилил…

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован.

Этот сайт использует Akismet для борьбы со спамом. Узнайте, как обрабатываются ваши данные комментариев.

...